10 mrt 2026 Nieuwolda
Mevrouw had haast. Amper vijf minuten nadat ik het vrouwtje Appelvink vanachter het raam in de kale struiken had ontdekt, vloog ze alweer resoluut weg. Uiteraard geen schetsboek bij de hand, dus probeerde ik geconcentreerd de kenmerken in mij op te nemen. Het blijft behelpen om achteraf een tekening te maken, zeker als je de soort zelden ziet. Zo merkte ik dat ik de vleugels en staart niet had kunnen bekijken. En het lichte veld aan de zijkant waren niet de schouderveren, maar de dekveren. Ik hoop dat ze de volgende keer minder haast heeft. En m'n schetsboek minder ver weg ligt.